Skip links

Daarom ben ik een trotse vrijwilliger

Sinds 2022 werkt Remco van Haren bij ons als trotse vrijwilliger op locatie Crabbehoven. Dit doet hij naast zijn werk bij Amega Groep. Wat betekent dit werk voor hem en wat betekent hij voor onze bewoners? Remco brengt dit heel mooi onder woorden …

Na het overlijden van mijn vader met dementie, wilde ik iets terugdoen voor de maatschappij. Toen kwam PZC op mijn pad.  Om de twee weken ben ik op donderdag vrij. Samen met bewoners maak ik dan mooie kilometers door Dordrecht op de duo- of rolstoelfiets.

De meeste bewoners waarmee ik fiets hebben dementie of alzheimer en wonen in verschillende woongroepen bij PZC Dordrecht. Hier worden zij iedere dag liefdevol door mijn collega’s verzorgd en zorgen voor een warme en huiselijke omgeving.

Het gaat natuurlijk om de bewoners
Voordat ik op de fiets stap hoor ik van mijn collega Margriet Stok (bewegingsagoog)  welke bewoner graag wil fietsen of beweging nodig heeft. Vaak zijn het dezelfde bewoners en soms een nieuw gezicht, dat maakt het vertrouwd en afwisselend. Afscheid hoort er ook bij. Ik ontmoet ze bij hun woongroep en zorg dat ze goed aangekleed mee naar buiten kunnen.

Zodra we comfortabel en veilig op de fiets zitten, trekken we erop uit! Tijdens het fietsen kijk ik naar de bewoner en zie ik wat buiten zijn en dit persoonlijke moment voor hem of haar betekent. Dit werkt zingevend en maakt mij maatschappelijk betrokken.

Gesprekken tijdens het fietsen

“Heerlijk die frisse neus.”
“Mooi hè Dordt?”
“Je moet wel mee trappen hoor!”
“Bedankt dat ik even met je mee mocht, wanneer kom je weer?”

Zomaar een paar zinnen die voorbij kwamen in de vele kilometers. De gesprekken zijn op hun eigen manier altijd zinvol en afstand of tijd maakt echt niet uit. De ene fietsrit is humorvol, de ander stil of met een traan, het komt zoals het komt.

Als trotse Dordtenaar laat ik graag onze fraaie stad zien en veel bewoners komen uit Dordrecht. Even fietsen langs het huis of buurt waar men in vroegere tijden gewoond heeft doet veel met de bewoners. De blijk van herkenning is prachtig om te zien en soms ook emotioneel.

Even genieten
Als het slecht weer is speel ik tafeltennis met de bewoners. Dat is goed voor de beweging. Ook is er een lieve bewoner die graag piano speelt. Ik ken hem al vanaf het moment dat ik bij PZC ben gestart. Hij zit zo te genieten als hij even mag ‘pingelen’. Toen ik laatst vroeg: “Wat speelt u?” kreeg ik als antwoord met een Dordtse tongval: “Dak ut niet meer weet, maar m’n vingers weten het nog wel.” Sommige herinneringen zijn zo licht dat de tijd ze door zijn vingers laat glippen. Maar soms, heel soms, komt het aangewaaid uit het niets.

Op bezoek bij zijn lieve vrouw
Met een bewoner fiets ik al vanaf het begin, zo’n mooi mens. Onlangs bracht ik een bezoek aan zijn lieve vrouw in de binnenstad van Dordrecht. Ik dacht bij mijzelf : “Even aanbellen, kijken of ze thuis is.” En jawel dat was ze … Dat soort momenten zijn zo waardevol en prachtig om mee te maken.

Daarom ben ik een trotse vrijwilliger!